Τότε και σήμερα

Όπως όλοι γνωρίζουμε πια, βρισκόμαστε μπροστά στη γενική αναμόρφωση (για να μην πούμε κατάρρευση) του θεσμικού πλαισίου που διέπει το επάγγελμά μας. Ένα πλαίσιο που με πολλούς κόπους κατακτήσαμε αλλά και που αποτέλεσε πιλότο και για άλλους κλάδους, λόγω της πληρότητάς του.
Στο σημερινό σημείωμα όμως δεν θέλω να κάνω αναφορά στο περιεχόμενο του πλαισίου, κάτι που έχω κάνει, εξ άλλου, πολλές φορές.
Θέλω να πω δυο λόγια για την αφετηρία εκείνης της προσπάθειας, για το πνεύμα της και την κεντρική της στόχευση σε σχέση με όσα συμβαίνουν σήμερα.
Για τους νέους συναδέλφους, ας πούμε, για πολλοστή φορά βέβαια, ότι ο κλάδος αγωνίστηκε 30 χρόνια για να μπει μια τάξη στο χώρο.
Το κεντρικό μας επιχείρημα, εκείνα τα χρόνια, ήταν η καταγγελία ότι «η ποιότητα των υδραυλικών εγκαταστάσεων ήταν κάκιστη με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν και η υγεία και η ασφάλεια των πολιτών αλλά και τα σπίτια του να καταστρέφονται σε λίγα χρόνια»
Ακολουθούσε το αίτημα:
– Στις εγκαταστάσεις να τοποθετούνται υλικά με προδιαγραφές.
– Οι εγκαταστάσεις να εκτελούνται σύμφωνα με Κανονισμό που έπρεπε να συνταχθεί.
– Η ευθύνη της σωστής κατασκευής των εγκαταστάσεων να ανατεθεί στους υδραυλικούς στους οποίους θα πρέπει να χορηγηθούν άδειες κ.λπ. Πέρασαν 20 χρόνια (1962-1982) χωρίς να γίνει τίποτα, παρά τις τεράστιες πιέσεις του κλάδου (με αποκορύφωμα την ανεπανάληπτη αντιέκθεση).
Με την αλλαγή του 1981 βρέθηκαν σε κυβερνητικές θέσεις άνθρωποι με τους οποίους πηγαίναμε στους προηγούμενους υπουργούς να μας λύσουν το πρόβλημα (Κουλουμπής – Γείτονας). Εύκολα μπήκε το νερό στο αυλάκι.
Θέλω να κάνω τρεις βασικές αναφορές για εκείνη την περίοδο, γιατί πιστεύω ότι επηρέασαν και καθόρισαν το περιεχόμενο του μελλοντικού Π.Δ.38/91.
Η πρώτη αφορά τη βούληση της πολιτείας.
Όταν συγκροτήθηκε η Ομάδα Εργασίας στο υπουργείο Βιομηχανίας, μας κάλεσε ο υπουργός (Παπαναγιώτου, αν θυμάμαι καλά) και μας είπε:
-« Η Ομοσπονδία των υδραυλικών λέει ότι δεν γίνονται σωστά τα υδραυλικά. Πέστε μας λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε για να γίνονται σωστά».
Αυτήν την εν λευκώ εντολή πήραμε τότε. Να προτείνουμε μέτρα «για να γίνονται σωστά τα υδραυλικά». Και αυτήν υπηρετήσαμε στα δύο χρόνια σύνταξης του Π.Δ. και όχι βέβαια μόνο γιατί ήταν εντολή του υπουργού αλλά και γιατί ήταν και δική μας θέληση.
Η δεύτερη αναφορά που θέλω να κάνω είναι για τον τρόπο που διατυπώναμε το κεντρικό μας αίτημα.
-Ζητάμε να γίνονται σωστά τα υδραυλικά γιατί αυτό απαιτεί το συμφέρον του κοινού.
Όσο και να ψάξετε τα γραπτά της ΟΒΥΕ εκείνης της περιόδου πουθενά δεν θα βρείτε γραμμένο ότι ζητάμε ετούτο ή εκείνο γιατί αυτό απαιτεί το συμφέρον των συναδέλφων (μιλάμε πάντα βέβαια για τη σύνταξη του Π.Δ.). Απαραίτητη διευκρίνιση.
Δεν αναφερόμασταν στο συμφέρον των συναδέλφων, όχι βέβαια γιατί δεν το νοιαζόμασταν αλλά γιατί αυτό δεν αποτελούσε επιχείρημα για τους συνομιλητές μας.
Το συμφέρον των συναδέλφων πέρασε μέσα από τις επιμέρους διατάξεις του Π.Δ που υπηρετούσε το κοινωνικό σύνολο.
Ας το προσέξουν αυτό οι συνάδελφοι.
Σε μια εποχή που οι αναφορές για «συντεχνίες του κερατά» είναι στην ημερήσια διάταξη, είναι πολύ σημαντικό ένας κλάδος να εντάσσει το επιμέρους δικό του συμφέρον στα πλαίσια της εξυπηρέτησης του γενικού συμφέροντος.
Αναφορά Τρίτη.
Όταν συγκροτήθηκε η Ομάδα Εργασίας καθίσαμε σαν προεδρείο και σαν Δ.Σ. και καθορίσαμε την τακτική που θα ακολουθούσαμε.
Είχαμε πλήρη επίγνωση ότι δεν θα συζητούσαμε με έναν υπουργό στον οποίο θα μπορούσαμε να ασκήσουμε πολιτική πίεση, στο βαθμό των δυνατοτήτων μας βέβαια.
Συνομιλητές μας θα ήταν τεχνοκράτες που δεν καταλάβαιναν από πιέσεις γιατί …δεν πήγαιναν για βουλευτές. (Μου το είπαν και μετά τη σύνταξη του Π.Δ.και σαν φίλοι πια).
Το μόνο όπλο λοιπόν που είχαμε για να περάσουμε τις θέσεις μας ήταν η πειθώ. Έπρεπε δηλαδή σε κάθε διάταξη να τους πείθουμε ότι έχουμε δίκιο γι’ αυτό που ζητάμε. Αφήσαμε λοιπόν κατά μέρος «το συμφέρον του κλάδου» και τις «κόκκινες γραμμές», που είναι και της μόδας σήμερα από πολλούς, και στύβαμε κάθε φορά το μυαλό μας να βρούμε επιχειρήματα για να πείσουμε.
Λένε ότι κάθε απόφαση και τακτική κρίνεται και εκ του αποτελέσματος.
Αν λοιπόν λάβει κανείς υπ’ όψη του ότι ο κλάδος πέρασε, εκείνη την περίοδο και γι αυτό το θέμα, όλες σχεδόν τις απόψεις του, πάει να πει ότι η τακτική αποδείχθηκε σωστή και πέτυχε.
Για να είμαι όμως δίκαιος και αντικειμενικός πρέπει να πω ότι δεν δίναμε συνέχεια μάχες για να πείσουμε, για τον απλούστατο λόγο ότι σε πολλές διατάξεις συμφωνούσαμε όλοι.
Όσοι λοιπόν χειρίζονται σήμερα το πρόβλημα ας έχουν υπόψη τους και αυτή την τακτική. Δεν λέω ότι δεν την έχουν και δεν προσπαθούν αλλά για όλα τα πράγματα πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης της δουλειάς μας. Κι εδώ πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετά για να μην πω πολλά.
Θέλω όμως να κάνω μια ακόμα επισήμανση για το τότε.
Η θεσμοθέτηση του νομικού πλαισίου για τον κλάδο καθώς και η σύνταξη των Τεχνικών Οδηγιών (ΤΟΤΕΕ) ήταν η απάντηση της πολιτείας και του ΤΕΕ στο δικό μας αίτημα. Εμείς τα ζητήσαμε και αυτοί τα συνέταξαν.
Δεν το έπραξαν από δική τους πρωτοβουλία όπως θα όφειλαν (υποτίθεται). Βέβαια ο κλάδος μας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο και στη σύνταξη των Π.Δ. Ας τα γνωρίζουν αυτά οι συνάδελφοι για να είναι περήφανοι για τον κλάδο τους.
Ας τελειώσω όμως την αναφορά στο «τότε», με κάτι ακόμα.
Ο Μάκης ο Καρατράσογλου, εκπρόσωπος του υπουργείου Παιδείας στην Ομάδα, είπε κατά την πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου μου, ότι «ο Αναγνωστόπουλος ήταν ο καλός διαπραγματευτής που προσπαθούσε να μας πείσει με τα επιχειρήματά του και ο Γιακουμάτος ο σκληρός συνδικαλιστής που τέντωνε το σκοινί όταν τα πράγματα ζόριζαν». Και ο Καρατράσογλου συνέχισε: «Μερικές φορές που είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα σοβαρό πρόβλημα, ο Αναγνωστόπουλος κατέβαζε και τα βαρέα όπλα.Τον Κώστα τον Κατημερτζή».
Ας το προσέξουν αυτό οι συνάδελφοι σήμερα.
Ο Κώστας Κατημερτζής, που δεν ήταν μέλος της ομάδας, ήταν, ας πούμε, αρχηγός της μειοψηφίας, της …..αντιπολίτευσης δηλαδή. Και όμως σε ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως και τόσα άλλα, ήμασταν όλοι μια γροθιά. Γι’αυτό κάναμε και δουλειά.
Και τώρα ας πούμε δυο λόγια για το «σήμερα».
Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι όλη αυτή η υπόθεση των κλειστών επαγγελμάτων δεν ξεκίνησε από το υπουργείο ή τα άλλα υπουργεία. Όλοι πήραν εντολή από την κυβέρνηση να προχωρήσουν στο περίφημο «άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων» κ.λπ., γιατί μας το ζητάει η τρόικα, το αφεντικό, που ξαφνικά αποκτήσαμε. Γιατί, βλέπεις, Παπανδρέου ψηφίσαμε (που λέει ο λόγος) και Στρος Σκαν μας προέκυψε.
Εγώ, σαν καλόπιστος άνθρωπος που είμαι, δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχτώ ότι στον παραπάνω χώρο υπήρχαν κάποια προβλήματα που πράγματι έπρεπε να αντιμετωπισθούν.
Το κακό για την κυβέρνηση είναι ότι ανακάτεψε διάφορα ανόμοια προβλήματα και έβγαλε μια συνταγή γενικής χρήσης.
-Ακούσαμε λοιπόν για «απελευθέρωση» του επαγγέλματος του… υδραυλικού.
Ποια απελευθέρωση; Ποια εμπόδια υπήρχαν στην άσκηση του επαγγέλματος του υδραυλικού που έπρεπε να άρετε; Εκτός αν θεωρείτε εμπόδιο την απαίτηση να μαθαίνει πρώτα κάποιος τη δουλειά και να παίρνει και την κατάλληλη άδεια για να μπορεί να δουλέψει.Να φτιάξει σωστά τα σπίτια του κόσμου δηλαδή.
Ακούσαμε τον πρωθυπουργό να λέει, έτσι αβασάνιστα, ότι για τον υδραυλικό υπάρχουν 15 άδειες και θα τις κάνουμε…..3.
Αλήθεια, κ. πρόεδρε, οι σοφοί σύμβουλοί σας δεν σκέφτηκαν μήπως αυτοί οι άνθρωποι που θεσμοθέτησαν, σχετικά πρόσφατα, τις 15 άδειες είχαν κάποιο λόγο; Μήπως θα έπρεπε να τους ρωτήσουν γιατί τις βάλανε;
Αλλά μάλλον ψάχνω ψύλλους στα άχερα, ε(!).α