Δ. Βαργιάμης: Ανάγκη αλλαγής πλεύσης της ΟΒΥΕ σε πολλά επίπεδα προκειμένου να υπάρξει πρόοδος στον Κλάδο

Σε πολύ καλό και ουσιαστικό κλίμα, αλλά και με μειωμένη συμμετοχή αντιπροσώπων, σε σχέση με την προηγούμενη γ.σ. (61 αντιπρόσωποι από 30 συνδέσμους), διεξήχθησαν οι εργασίες της τακτικής γενικής συνέλευσης της ΟΒΥΕ, το Σάββατο 21 και την Κυριακή 22 Απριλίου, στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο “Ηoliday Ιnn’’. Το προεδρείο της συνέλευσης, κατόπιν ομόφωνης πρότασης του δ.σ. της ΟΒΥΕ, συνέθεταν οι συνάδελφοι Μανώλης Γαϊτάνος (πρόεδρος), Ηλίας Κωνσταντινίδης (αντιπρόεδρος), Νίκος Πετρόπουλος (γραμματέας), και Θωμάς Λόζογλου (ψηφολέκτης).

Οι εργασίες της γενικής συνέλευσης ξεκίνησαν με την παρουσίαση του προγραμματισμού δράσης από τον πρόεδρο του δ.σ. της ΟΒΥΕ, συν. Δημήτρη Βαργιάμη, όπου μεταξύ άλλων σημαντικών, επεσήμανε την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης σε πολλά επίπεδα προκειμένου να υπάρξει πρόοδος τόσο στην Ομοσπονδία, όσο και κατ’ επέκταση στον Κλάδο. Στη συνέχεια των εργασιών, ακολούθησαν οι χαιρετισμοί των προσκεκλημένων. Ειδικότερα, χαιρετισμό απηύθυναν: o πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ συν. Γεώργιος Καββαθάς, ο αντιπρόεδρος του Β.Ε.Α., συν. Κωνσταντίνος Δαμίγος, ο πρόεδρος της ΠΟΒΕΣΑ, συν. Γεώργιος Βλασόπουλος, ο αντιπρόεδρος του ΣΕΥΔΑΠ, συν. Θεόδωρος Καράμπελας, και επίσης, ο πρώην πρόεδρος της ΟΒΥΕ, συν. Ηλίας Χούντας και ο επίτιμος πρόεδρός της, συν. Σπύρος Αναγνωστόπουλος.

Οι εργασίες της συνέλευσης συνεχίστηκαν με βάση το πρόγραμμα και τα θέματα της ημερησίας διάταξης, όπως αυτά αναφέρονταν στην πρόσκληση της διοίκησης προς τα μέλη. Συγκεκριμένα, στον προγραμματισμό δράσης, στο διοικητικό απολογισμό και στον οικονομικό, στην έκθεση της Ε.Ε., στον προϋπολογισμό του 2018 και στις ομιλίες τοποθετήσεις των αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας.

Κατόπιν των σχετικών παρουσιάσεων σύμφωνα με τα θέματα της ημερήσιας διάταξης, αλλά και των τοποθετήσεων των αντιπροσώπων, των ερωτήσεων και απαντήσεων της διοίκησης, η γενική συνέλευση έκλεισε τις εργασίες της με τις ψηφοφορίες έγκρισης του προγραμματισμού δράσης, του διοικητικού και οικονομικού απολογισμού, την έκθεση της ελεγκτικής. επιτροπής και του προϋπολογισμού.

Ειδικότερα και μετά από μυστική ψηφοφορία η γ.σ. αποφάσισε την:

-Έγκριση του προγραμματισμού δράσης.
-Έγκριση του διοικητικού απολογισμού.
-Έγκριση του οικονομικού απολογισμού και της Έκθεσης της Ε.Ε.
-Έγκριση του προϋπολογισμού.

Επίσης, κατά το κλείσιμό του, ο πρόεδρος της ΟΒΥΕ, συν. Δημήτρης Βαργιάμης, εκφώνησε πρόταση του προεδρείου της ΟΒΥΕ, για την έκδοση ψηφίσματος από τη γενική συνέλευση, το οποίο ενέκρινε ομόφωνα το σώμα με φανερή ψηφοφορία (δια ανατάσεως της χειρός).
Μπορείτε να δείτε το περιεχόμενο του ψηφίσματος εδώ.

Η εισήγηση του προέδρου της ΟΒΥΕ, Δημήτρη Βαργιάμη

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί Συνάδελφοι
Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από την προηγούμενη γ.σ. της ΟΒΥΕ, και η γενικότερη πολιτική και κοινωνικοοικονομική κατάσταση στην χώρα μας παραμένει σχεδόν η ίδια. Παρά τα θετικά σημάδια που εμφανίζουν κάποιοι δείκτες της εθνικής οικονομίας, αυτό δεν αποτυπώνεται στην πραγματική οικονομία, γεγονός που καταγράφεται και στις τελευταίες έρευνες του ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ. Το 2017 υπήρξε μια έστω μικρή αύξηση του ΑΕΠ. Αν αναλύσουμε όμως, και δούμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δεικτών της οικονομίας, θα διαπιστώσουμε ότι αυτή η αναιμική ανάπτυξη μας επιτρέπει να κάνουμε λόγο ότι υπάρχουν σημάδια επιστροφής στην κανονικότητα, προσαρμοσμένη όμως σε πολύ χαμηλές προσδοκίες. Το παραπάνω συμπέρασμα, ενισχύεται κι από το γεγονός ότι δύο δείκτες της οικονομίας, που είναι και οι ποιό κρίσιμοι, εξακολουθούν να κινούνται σε πολύ χαμηλές τιμές. Αυτοί είναι οι δείκτες της ρευστότητας και της επενδυτικής δραστηριότητας.

Διαπιστώνουμε ότι έχει διαμορφωθεί μια επιχειρηματικότητα δύο ταχυτήτων, μία επιχειρηματικότητα δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι ολιγοπολιακές διαρθρωμένες μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες κυριαρχούν στις επιμέρους αγορές αγαθών και υπηρεσιών. Από την άλλη υπάρχουν οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις που αγωνίζονται να σταθούν όρθιες σε ένα άκρως εχθρικό και αρνητικό επιχειρηματικό περιβάλλον, ενώ καλούνται ταυτόχρονα να αγωνιστούν μέσα από όρους άνισους τα μεγάλα ολιγοπώλια.

Υπάρχει όμως μια αντίληψη η οποία αναπαράγεται, κυρίως στα χρόνια της κρίσης, περί δήθεν μεγάλου αριθμού μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων στη χώρα. Αν την παραπάνω αναφορά την αναλύσουμε με πραγματικά στοιχεία και υπάρξει η σύγκριση με τον αριθμό των επιχειρήσεων που υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει μεγάλη ποσοστιαία διαφορά. Το πρόβλημα για μας, όσον αφορά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αν αυτό είναι το πρόβλημα, έχει να κάνει με τα ιδιαίτερα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά και το μέγεθός τους. Κυρίως δε, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι ΜΜΕ δεν είναι ούτε ίδιες, ούτε ομοιογενείς – και πολύ περισσότερο, δεν είναι ομοιόμορφες.

Εκτός όμως από τον κυρίαρχο διαχωρισμό των δύο κόσμων που αναφέραμε παραπάνω, σε ολιγοπολιακές μεγάλες επιχειρήσεις και στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, υπάρχει κι ένας διαχωρισμός ανάμεσα στις ίδιες τις Μ.Μ.Ε. Αυτή η διάκριση είναι γνωστή, από την μία πλευρά, ως επιχειρηματικότητα ανάγκης κι από την άλλη, ως επιχειρηματικότητα ευκαιρίας.

Οι δύο παραπάνω μορφές επιχειρηματικότητας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, δηλαδή πώς προέκυψαν, αν απασχολούν προσωπικό και γενικότερα η δομή τους, αναλύθηκαν τόσο στη Γενική Συνέλευση της ΓΣΕΒΕΕ το 2017, όσο και στο πρόσφατο συνέδριο τον Μάρτη του 2018. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε, ότι οι λεγόμενες «επιχειρήσεις ανάγκης» έχουν δείξει ιδιαίτερη ανθεκτικότητα στα χρόνια της κρίσης. Σύμφωνα και με τις έρευνες του Ι.Μ.Ε. ΓΣΕΒΕΕ η ανθεκτικότητα αυτών των επιχειρήσεων τείνει να εξαντληθεί, αφού όλοι οι δείκτες των επιχειρήσεων αυτών παρουσιάζουν σαφείς τάσεις επιδείνωσης. Οι ενδείξεις αυτές, φανερώνουν μια τάση μετατροπής αυτής της επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε αδήλωτη επιχειρηματική δραστηριότητα, με όσες συνέπειες προκύπτουν για τις ομοειδείς ενεργές επιχειρήσεις.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε εδώ, ότι υπάρχει μια εσφαλμένη προσέγγιση από τις κυβερνήσεις για αυτό το είδος των επιχειρήσεων, τις οποίες τις αντιμετωπίζουν όπως και τις υπόλοιπες μικρές ή μεγάλες. Η λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων δεν πρέπει να συνδυάζεται με προσδοκίες για επενδύσεις, εξαγωγές, εσωστρέφεια, καινοτομία και πολλά άλλα. Η συμβολή αυτού του είδους των επιχειρήσεων είναι σημαντική στην κοινωνική συνοχή και γι’ αυτήν πρέπει να αξιολογηθούν.

Γι’ αυτές τις επιχειρήσεις χρειάζεται ειδική μέριμνα από πλευράς πολιτείας, γιατί ουσιαστικά η λειτουργία τους και τα χαρακτηριστικά τους, τις κατατάσσει ως μισθωτή απασχόληση και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπισθούν, και θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα πλέγμα κοινωνικής προστασίας γι’ αυτές. Σε αυτό πρέπει να περιλαμβάνεται η ενεργοποίηση του επιδόματος ανεργίας, η απαλλαγή αυτών των επιχειρήσεων, εφόσον ο κύκλος εργασιών τους δεν υπερβαίνει τις 25.000 ευρώ, από το φόρο προστιθέμενης αξίας (σήμερα το όριο είναι 10.000 ευρώ). Η φορολόγηση αυτών των επιχειρήσεων να γίνεται με τον ίδιο τρόπο που φορολογούνται οι μισθωτοί (αφορολόγητη κλίμακα).

Επίσης άμεσα θα πρέπει να θεσμοθετηθεί ο ακατάσχετος επιχειρηματικός λογαριασμός, και όσες έχουν οφειλές (ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες δημόσιο κτλ), να μπορούν να ενταχθούν στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Ειδικότερα, για οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία, η πρόταση της ΓΣΕΒΕΕ για μετατροπή των οφειλών στον ΟΑΕΕ νυν ΕΦΚΑ σε ασφαλιστικό χρόνο και την επιλογή είτε της εξόφλησης – εξαγοράς αυτού του ασφαλιστικού χρόνου, είτε της καταβολής μειωμένης σύνταξης με μοναδική προϋπόθεση την καταβολή των τρεχουσών εισφορών.

Πρέπει να γίνει σαφές, ότι τα μέτρα και οι προτάσεις γι’ αυτή την κατηγορία των επιχειρήσεων, οφείλουν οι κυβερνώντες να τα λάβουν άμεσα υπόψη, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος όχι μόνο οικονομικής, αλλά και κοινωνικής περιθωριοποίησης των συναδέλφων μας που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει αυτές οι προτάσεις να γίνουν μέτρα μόνιμου χαρακτήρα και πάγιου εγκλωβισμού των επιχειρήσεων αυτών σε μια κατάσταση στασιμότητας. Για το λόγο αυτό, οφείλουμε να σκεφτούμε και να σχεδιάσουμε για το αύριο αυτών των επιχειρήσεων και τη μετάβασή τους σε μια κανονική επιχειρηματική δραστηριότητα. Και αυτή είναι αν θέλετε και μια εκδοχή για δίκαιη ανάπτυξη.

Σε όλα τα παραπάνω, πρέπει να προσθέσουμε και τα πάγια διαθρωτικά προβλήματα των ΜΜΕ (υπερφορολόγηση, υπερχρέωση, μη πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα) αλλά και το πρόβλημα των δομών του ελληνικού κράτους σε όλες του τις πτυχές. Αν θέλουμε πραγματικά να δούμε την αλήθεια κατάματα και να δώσουμε προοπτική στη χώρα και στην κοινωνία, πρέπει να δώσουμε λύση στα αίτια που δημιούργησαν την κρίση στη χώρα, και η ρίζα του κακού βρίσκεται στους θεσμούς και στις δομές τους. Χρειάζονται ουσιαστικές και πραγματικές μεταρρυθμίσεις και όχι απορρυθμίσεις που αντί να λύνουν τα προβλήματα τα μεγεθύνουν.

Αγαπητοί συνάδελφοι, όπως ανέφερα και παραπάνω, η αδήλωτη επιχειρηματική δραστηριότητα τείνει να γίνει κανονικότητα. Αυτή η άτυπη μορφή επιχειρηματικότητας στα τεχνικά επαγγέλματα και στα λεγόμενα «επαγγέλματα που λειτουργούν με βαλιτσάκι», έχει εκτιναχθεί σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα. Ο Κλάδος μας πλήττεται, δυστυχώς, με αυξητικές τάσεις. Το φαινόμενο αυτό, έχει να κάνει κυρίως με τις παθογένειες και την στρεβλότητα με την οποία έχει δομηθεί στο σύνολό της, έχει να κάνει με τη δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου, έχει να κάνει με τον τρόπο παρεμβατικότητας του κράτους, έχει να κάνει με το βαθμό συγκρότησης της κοινωνικής συνείδησης. Η μείωση του προβλήματος και η εξάλειψή του, δεν πρόκειται να γίνει ούτε ως δια μαγείας, ούτε αποσπασματικά, ούτε και εύκολα. Οι παράγοντες που ανέφερα παραπάνω, επηρεάζουν και γιγαντώνουν το πρόβλημα κι αυτοί δεν αλλάζουν με ευχολόγια από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται συλλογική προσπάθεια, ενότητα, μαζική δράση – κυρίως όμως, χρειάζεται το χτίσιμο ενός νέου οράματος για τον Κλάδο, βασισμένο στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Προσαρμοσμένο στις εγχώριες ιδιαιτερότητες και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της επιχειρηματικότητας της χώρας. Απαιτείται ιδιαίτερη ανάλυση των χαρακτηριστικών των επιχειρήσεων στα τεχνικά επαγγέλματα. Το όραμα αυτό θα περιλαμβάνει παρεμβάσεις ουσιαστικές: στην εκπαίδευση, στην αδειοδότηση, στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στην δια βίου μάθηση και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, στο ρόλο του κράτους και των Επιμελητηρίων, των κοινωνικών εταιρειών αλλά και την εμπλοκή των επαγγελματικών Ενώσεών μας.

Σε αυτό το σημείο, θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ στους Συνδέσμους μέλη της ΟΒΥΕ και να απευθύνω ένα κάλεσμα διαλόγου και προβληματισμού με ερωτήματα, όπως για το πώς θέλουμε τις επαγγελματικές μας ενώσεις, πώς θέλουμε να λειτουργούν, ποια θέλουμε να είναι η σχέση τους με τους εμπλεκόμενους φορείς (Πολιτεία, Επιμελητήρια, Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ), ποια θέλουμε να είναι η σχέση τους με τα μέλη τους. Είναι ίσως το κομμάτι εκείνο του Κλάδου, όπου πρέπει να δώσουμε το μεγαλύτερο βάρος, γιατί είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ομοσπονδία και στα φυσικά πρόσωπα. Γιατί είναι ο φορέας εκείνος που έχει άμεση επαφή με τους συναδέλφους.

Η Ομοσπονδία, εκτός από τη δημιουργίας και την τεκμηρίωση των προτάσεών της, θα πρέπει να περάσει κι αυτή σε μια άλλη μορφή οργάνωσης και η λειτουργία της θα πρέπει να στηρίζεται σε συμβουλευτικές υπηρεσίες ειδικών.

Οι προτάσεις της, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, αφορούν την θεσμοθέτηση:

– Κανονισμού Εγκαταστάσεων Ύδρευσης.
– Κανονισμού Εγκαταστάσεων Θέρμανσης.
– Κανονισμού για καθαρισμό δικτύων θέρμανσης.
– Ελεγκτικό μηχανισμό για το σύνολο των τεχνικών επαγγελμάτων τόσο στο κομμάτι    των παρεχόμενων υπηρεσιών όσο και στο κομμάτι των ατόμων που παρέχουν υπηρεσίες και εγκαταστάσεις αν έχουν τις απαραίτητες νομιμοποιήσεις.
– Διαχείριση μητρώων.
– Θεσμοθέτηση Μητρώου Συντελεστών Φυσικού Αερίου.

Για να τις προωθήσουμε, για να μπορέσουμε να γίνουμε πιο πιστευτοί, δίνοντας άλλη διάσταση στις προτάσεις και στον λόγο μας απέναντι στους εκάστοτε συνομιλητές μας, χρειαζόμαστε επιστημονική υποστήριξη και τεκμηρίωση και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να στραφεί η ΟΒΥΕ το επόμενο διάστημα.

Αγαπητοί συνάδελφοι, κλείνοντας την εισήγησή μου, να τονίσω ότι επιβάλλεται να πάμε στην επόμενη μέρα σαν χώρα, σαν κοινωνία και σαν Κλάδος ειδικότερα. Για να δώσουμε ελπίδα και προοπτική στη νέα γενιά, για να δώσουμε την αξία και τη δυναμική στη χώρα μας με βάση την ιστορική της διαδρομή. Από την πλευρά μας, αυτό απαιτεί παρακολούθηση των αλλαγών που συντελούνται στο τεχνολογικό, παραγωγικό και επιχειρηματικό περιβάλλον του χώρου μας. Επιβάλλεται να πάμε σε συνέργιες μέσα από την ενότητα, συμμετοχή, κοινωνική αλληλεγγύη και διεκδίκηση. Πρέπει να απαιτήσουμε, επιτέλους, να υπάρξει στη χώρα ουσιαστικός κοινωνικός διάλογος, χωρίς συντεχνιακές λογικές, χωρίς αποκλεισμούς, μέσα από τεκμηριωμένες θέσεις και προτάσεις, με γνώμονα πρώτα τη θετική πορεία και ισχυροποίηση της χώρας, με δεύτερο στόχο την πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας και σε τρίτη μοίρα την αναβάθμιση και ισχυροποίηση του Κλάδου μας. Γιατί χωρίς ισχυροποίηση της χώρας, δε μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της κοινωνίας, πράγμα που με τη σειρά του αποτελεί προϋπόθεση για ανάπτυξη και θετική πορεία του Κλάδου μας.